இறையாதரவு எனும் இந்தப் பண்பு, நீங்கள் செய்த தவறுகளினால் தோன்றிய குற்ற மனப்பான்மைக்குப் பரிகாரம் செய்யும். இறையாதரவும் உங்கள் இறையச்சத்துடன் தொழுகையில் கலந்து நின்றால், உங்கள் தொழுகை அச்சமும் ஆதரவும் பிணைந்து நல்லதொரு தொகுப்பாக அமைந்துவிடும். அங்கே இறையச்சத்தினால் ‘எந்தச் செயலுக்கும் விளைவு உண்டு; எந்த குற்றத்திற்கும் தண்டனை உண்டு’ என்ற நம்பிக்கை பிறக்கிற அதே நேரத்தில், இறையாதரவினால் ‘என் தவறுகளைவிட இறைவனின் அன்பு மிகப் பெரியது; அவன் கோபத்தைவிட அவன் கருணை மிக விரிவானது’ என்ற

இந்த இயற்கைக்கு மனிதன் முரண்பட்டு நடக்க வேண்டும் என்பது இஸ்லாத்தின் போதனை அல்ல. பலவீ னத்தினால் பிறக்கும் அச்சத்தை வலிமைமிக்க பண்பாக மாற்றுவதற்கு அது பாதை காட்டுகிறது. படைக்கப்பட்டவர்களுக்கும் படைக்கப்பட்டவற்றுக்கும் பயப்படாதீர்கள்- படைத்தவனுக்குப் பயப்படுங்கள் என்று. முறைப்படி இறைவனுக்கு பயப்படுகிற ஒருவன் வேறு யாருக்கும் எதற்கும் பயப்படுவதில்லை. தன் மனத்தில் இறையச்சத்துக்கு ஆழமாக இடம் கொடுத்துவிட்ட காரணத்தினால், மற்றவர்களுக்கும் மற்றவற்றுக்கும் எப்படி பயப்படுவது என்பதை அவன் மறந்துவிடுகிறான். ‘இறையச்சம் கொண்டவர்களே பெரிதும் துணிவுள்ளவர்கள்’ எனக் கூறப்படும் கருத்துக்கு

“பெருமானாரின் சொல்லிலும் செயலிலும் மறைந் திருக்கிற உட்பொருள் தொழுகையின்போது எனக்குத் தெளிவாகிறது. தொழும்போது கிடைக்கும் தெளிவு நான் தொகுக்கும்போது தொடர்ந்து வருகிறது…” சிறிது நேரம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்: இறைவசனம் ஒன்றின் உட்பொருளை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளலாம். “தொழுகை மனிதனைத் தீய காரியங்களிலிருந்து தடுக்கிறது..” வெளியுறுப்புகளின் அசைவுகளுக்கு நீங்கள் ‘தொழுகை’ எனப் பெயரிட்டால் அந்தத் தொழுகை என்பது, நாம் விவரித்துக் கூறிக் கொண்டிருக்கிற பண்புகளுக்கு அடுத்தபடியாக, குறிப்பிட்ட சில செயல் களையும், அவ்வப்போது ஓதப்படுகிற வார்த்தைகளையும் கொண்டது. நேராக

இதை நீங்கள் தெளிவாக உணர்ந்து கொள்ளத் தீர்மானித்தால் ஒன்று செய்யுங்கள்: தெளிந்த சிந்தனையும் எடுத்த காரியத்தை முடித்தே தீருவது என்ற மனவலிமையும் படைத்த ஒரு மனிதனை மக்களில் தேர்ந்தெடுங்கள். அவனுக்குப் பிறந்த குழந்தை ஒன்றை, பெற்றவனின் அனுமதியுடன், தூக்கிக்கொண்டு வந்துவிடுங்கள். குழப்பமும் அவசரமும் எடுத்த வேலையை நடுவில் நிறுத்திவிட்டு நடுத்தெருவில் நின்று வேடிக்கை பார்க்கிற மனப்பான்மையும் கொண்ட ஒரு மனிதனிடம் அந்தக் குழந்தையைக் கொடுத்து வளர்க்கச் சொல்லுங்கள். பெற்றவனைப் பற்றிய எந்தச் செய்தியும் அந்தக் குழந்தைக்குத் தெரியாதபடி

நோயாளியும் ஏமாளியும் உடலின் நோயைவிட மனத்தின் வியாதி மிகக் கொடியது என்பது என் கருத்து. காரணம், முன்னதை மருந்து கொடுத்துக் குணப்படுத்துவது சுலபமான காரியம். ஆனால் பின்னதை அவ்வளவு சுலபமாக குணப்படுத்த முடியாது. ஏனெனில், நோய் கொண்ட மனத்தைப் பெற்றவர்கள், எத்தனை பேர் எடுத்துக்காட்டினாலும், தம் உள்ளம் நோயுற்றிருக்கிறது என்பதையே உணர்வதில்லை! உடலில் தோன்றும் வியாதி ஒரு மனிதனுக்கு ‘நோயாளி” என்ற பெயரை கொடுக்கலாம் ‘ஏமாளி’ எனும் பட்டத்தை தேடித்தர முடியாது. ஆனால் உள்ளத்தில் தோன்றும் வியாதி

ஒழுக்கம் நிறைந்த சட்ட மேதைகளிடமிருந்தும் மறுமையைக் குறியாகக் கொண்டு வாழ்ந்த அறிஞர்களிடமிருந்தும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கிற இப்படிப்பட்ட கருத்துக்கள் எண்ணற்றவை. இவை யாரோ ஒருவர் எங்கோ ஓரிடத்தில் சொல்லிவைத்த கருத்துக்கள் அல்ல. இவை அறிஞர்களின் ஒருமித்த ஒப்புதலைப் பெற்றவை. எனவே இவற்றை நீங்கள் புறக்கணித்தால் உங்கள் புறக்கணிப்புக்கு உங்களால் நிச்சயமாகக் காரணம் காட்ட முடியாது!  இதுவரை நான் கூறிவந்த செய்திகள் உங்களுக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகத்தை அடியோடு அழித்து உங்கள் மனத்தைத் தெளிவாக்கியிருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன். வினா எழுப்பிய நேரத்தில்